Kolor jest najważniejszym elementem serii, a nadrzędną ideą jest przekazanie jego emocjonalnego oddziaływania. Sam akt twórczy jest ściśle kontrolowany i podporządkowany wyzwalaniu podstawowych przeżyć u widza. Artysta, stosując malarstwo color field, dąży do stworzenia iluzji dużych, nieograniczonych przestrzeni. Dzięki temu chce osiągnąć efekt emocjonalny o dużej sile. Dlatego Jan uprościł technikę malarską.
Forma abstrakcyjna ma wyrażać sublimację i nieskończoność. Aby osiągnąć ten cel, eliminuje się naturalistyczne przedstawienie natury, odrzuca tradycję lub skojarzenia z jakimkolwiek jasno zdefiniowanym przedmiotem.
Kolor i jego magia
Adam Kwarta często mówi o swojej sztuce jako o sublimacji uczuć. Rozumie ją jako przesunięcie niedopuszczalnej woli, potrzeb i oczekiwań wobec twórczości. Sublimacji nie traktuje jednak jako mechanizmu obronnego, ale jako przeniesienie do innego świata niematerialnych odczuć i wrażeń. Świata, w którym idealizm Transgresji różni się od codziennego życia. Zmysłowe obrazy w stylu color field painting są zaproszeniem.
Rola koloru
W malarstwie color field najważniejszym elementem jest kolorystyka obrazu. Uwaga twórcy skupia się na przekazaniu powierzchni barwy, rozłożonej na dużej powierzchni malarskiej, jako nośnika nastroju. Proces twórczy w tym typie malarstwa podlega ścisłej kontroli.
Pomimo wspomnianej heterogeniczności, przedstawicieli tego stylu charakteryzowały pewne podobieństwa. Było to zamiłowanie do dużych formatów, nacisk na płaskość, kompleksowe podejście – traktowanie wszystkich części dzieła sztuki z równą uwagą, bez skupiania się na części centralnej i pomijania krawędzi.
Kolor w malarstwie płaszczyzn pełni kluczową rolę, szczególnie w odniesieniu do kierunków takich jak unizm Władysława Strzemińskiego oraz niektóre prądy modernistyczne i abstrakcyjne, gdzie nacisk kładzie się na płaskie przedstawienie formy. Malarstwo płaszczyzn charakteryzuje się świadomym unikaniem iluzji trójwymiarowości i perspektywy, skupiając się na dwuwymiarowej powierzchni płótna. W takim kontekście kolor nabiera szczególnego znaczenia jako podstawowy środek wyrazu artystycznego. Jego rola sprowadza się do:
Budowania kompozycji: Kolory są kluczowe w organizacji płaskiej przestrzeni obrazu. Używane do oddzielania, łączenia lub kontrastowania różnych obszarów, tworzą rytm i harmonię kompozycyjną.
Symbolizmu i ekspresji: W malarstwie płaszczyzn, kolor często staje się nośnikiem emocji, idei lub symboli. Jasne, intensywne kolory mogą wyrażać energię, dynamikę, podczas gdy ciemne lub stonowane – spokój lub powagę.
Autonomia koloru: W odróżnieniu od bardziej tradycyjnych form malarstwa, w malarstwie płaszczyzn kolor nie jest zależny od przedstawienia rzeczywistości. Zamiast tego, ma pełną autonomię i może funkcjonować jako niezależny element, który nie musi odnosić się do realnych przedmiotów czy scen. Kolory mogą pełnić funkcję strukturalną, będąc “cegłami” budującymi obraz.
Kontrast i płaskość: Kolory pomagają utrzymać płaskość obrazu, będąc jedynym narzędziem tworzenia głębi lub jej całkowitego braku. Zamiast cieniowania czy perspektywy, to właśnie kontrasty barwne (np. kolor zimny versus ciepły) mogą sugerować relacje przestrzenne.
Materia i tekstura: W malarstwie płaszczyzn kolor często łączy się z teksturą powierzchni. Farba może być nakładana w sposób, który eksponuje fizyczność malowidła, przez co obraz staje się przedmiotem samym w sobie, a nie oknem na świat.
Podsumowując, w malarstwie płaszczyzn kolor nie tylko pełni funkcję dekoracyjną, ale jest głównym nośnikiem znaczeń, dynamiki i struktury kompozycji.
