Pytanie o to, czy relief w twórczości Jana Astnera to wciąż malarstwo, jest niezwykle trafne i dotyka sedna nowoczesnego pojmowania sztuki. Tradycyjnie malarstwo definiujemy przez płaską powierzchnię płótna i operowanie kolorem, ale sztuka współczesna od dawna skutecznie rozbija te ramy, odważnie wkraczając w trzeci wymiar. Gdy artysta taki jak Jan Astner buduje na płótnie złożoną, trójwymiarową strukturę, przestaje on być jedynie malarzem w klasycznym sensie – staje się architektem materii. Relief to fascynujący punkt styku, w którym obraz przestaje być jedynie “oknem na świat”, a staje się autonomicznym przedmiotem, który posiada własną bryłę, ciężar i fizyczną obecność w przestrzeni
Dla wielu świadomych odbiorców to właśnie ta niezwykła fizyczność sprawia, że sztuka we wnętrzu zyskuje zupełnie nowy, niemal namacalny wymiar. Obraz przestaje być statycznym, płaskim “obrazkiem” zawieszonym na ścianie, a staje się rzeźbiarskim detalem, który aktywnie wychodzi w stronę widza, zapraszając go do interakcji. Choć dawne definicje malarstwa mogły wykluczać tak głęboką fakturę, w praktyce twórczej Jana Astnera dzieło to nadal pozostaje malarstwem w czystej postaci. Dlaczego? Ponieważ to właśnie gra barw, subtelne laserunki, niuanse tonalne i światło wciąż odgrywają tu decydującą rolę. Relief staje się w rękach artysty genialnym narzędziem, dzięki któremu sztuka we wnętrzu zyskuje głębszy, niemal emocjonalny oddech, a światło staje się nieodłącznym współtwórcą kompozycji.
Współczesna definicja twórczości jest zdecydowanie bardziej inkluzywna niż w przeszłości. Jeśli najważniejszym nośnikiem przekazu artystycznego pozostaje dialog barwy z przestrzenią, to relief stanowi jedynie wyrafinowany sposób na pogłębienie tej opowieści. Dlatego właśnie sztuka we wnętrzu wzbogacona o prace Astnera tak silnie przyciąga uwagę i fascynuje. Jest w niej zawarta pierwotna, niemal rzemieślnicza uczciwość, która sprawia, że odbiorca czuje chęć dotknięcia płótna. Taka sztuka we wnętrzu to świadomy wybór dla osób, które w swojej prywatnej przestrzeni poszukują czegoś więcej niż tylko płaskiego tła dla mebli; szukają obiektu, który żyje wraz z domownikami, dynamicznie zmieniając się w zależności od pory dnia oraz kąta padania światła, które wydobywa z reliefu coraz to nowe cienie. Astner tworzy most pomiędzy estetycznym wyciszeniem a ekspresją materii, udowadniając, że malarstwo strukturalne to pełnoprawna, fascynująca podróż artystyczna.
